سیـبـــــــــستان

انابه نامه 7 ...

eeseeb — Tue, 29 Dec 2009 04:23:18 GMT

براي تو چيزي ندارم بگويم. نور جنس تو چشمم را توان ديدن نيست. براي خودم كه صبح درددل شبانه ات را ميبينم:

"انابه نامه"

لک الحمد یا ذالجود و المجد والعلی تبارکت تعطی من تشاء و تمنع

(با هر آنچه كردم و بودم باز هم تو را سپاس كه بخشنده اي و بزرگواري و والا مقامي. به هركه هرچه خواهي تو ميدهي از هركه هرچه خواهي تو ميگيري.)

الهي لئن جلت و جمت خطيئتي فعفوك عن ذنبي اجل و اوسع

(خدايا گرچه گناه من هم بزرگ است و هم بسيار، ولي عفو و بخشايش كه از آن تو باشد بيشك بزرگتر است و بسيارتر.)

الهي لئن اعطيت نفسي سولها فها انا في روض الندامه ارتع

(خدايا به نفسم بلي گفتم، خواسته اش برآوردم، واي... ديدي چه آمد بر سرم... ديدي چه كردم با خودم... و حالا در دشت پشيماني و ندامت ميگردمو ميگردمو.)

الهي لئن خيبتني او طردتني فمن ذا الذي ارجو و من ذا اشفع

(خدايا تو اگر نوميدم كني، تو اگر از خود برانيم، به كه اميد بندم؟! دست به دامان كه شوم؟!)

الهي اجرني من عذابك انني اسير ذليل خائف لك اخضع

(خدايا به قهر و عذاب و خشم تو گرفتارم، خودت نجاتم ده كه من خدايا اسيرم ذليلم ميترسم بيكسم بدبختم بيچاره ام پردردم رسوايم شرمنده ام تنهايم وحشتزده ام...)

الهي لئن عذبتني الف حجه فحبل رجائي منك لا يتقطع

(خدايا اگر به هزار سال عذابم كني، باز رشته اميد از رحمت و لطف "تو" جدا نميكنم.)

الهی اقلنی عثرتی و امح حوبتی فانی مقر خائف متضرع

(خدایا کم کن كم كن اینهمه خطایی که مرتکب میشوم، اينهمه لغزشي كه ميكنم، پاك كن گناهانم را از لوح دلم. اعتراف ميكنم، ميترسم، درمانده ام.)

الهي حليف الحب في الليل ساهر يناجي و يدعو و المغفل يهجع

(خدايا او كه مشتاق توست شب تا سحر بيداري ميكند به ياد تو به مناجات تو به دعاي تو به درددل با تو به عشقبازي تو به همنشيني تو. و غافلان ميخوابند و من نيز!)

(مناجات منظومه حضرت امير(ع))

پ.ن: حالا كه درد تنهايي را ميشناسم، تنهاييت را تاب ندارم. آه

بعدنوشت: امروز به فردوس گفتم نگرانم نوميد باشه. گفت خوبه، نوميدي سرآغازه اميدواريه.
كاش ميتونستم مثل فردوس برادري كنم برات...
ميدونم ميدونم شر من هرچي كمتر بهتر... اعوذ بالله من ال"انا"

انابه نامه 6 ...

eeseeb — Sun, 27 Dec 2009 15:19:18 GMT

رفتم قم. مادر رو بردم قم. با اینکه آخرین باری که رفته بودم عهد کردم دیگه پامو اونجا نمیذارم، ولي خودم ميدونسم زر ميزنم. بردمش قم.

براي "نوشي": اهل جمكران رفتن نيسم.

براي "آفاق": كم گريه كردم خيلي كم. درد همين است.

براي "نوشته هاي زرد": ننویس ...نگهدار. بنويس خدانگهدار.

براي "دلواپس": عشق زميني يعني وقتي دلتون براي همديگه ميتپه حس ميكني خوشبختي وقتي نميتپه حس ميكني تنهايي. وقتي ازش دلخوري ميدوني مياد سراغت وقتي ازت دلخوره حس ميكني بدبختي. وقتي پيشته خوشحالي وقتي پيشت نيست دلتنگي. وقتي تو چشماش نگاه ميكني حس ميكني خدا بهت لبخند ميزنه وقتي چشماشو نميبيني حس ميكني خدا باهات قهره. عشق زميني يعني هی بگی "ميخوامت".

براي "من": درد من همينجاست كه تو خيال ميكني من دنبال این عشق ميگردم و بهم اميدواري ميدي كه "به زودي مياد سراغت". درد من اين نيست كه بي عشقول موندم. درد من اينه كه از عشقبازي با خدا محروم شدم. ميفهميد ای شما ميفهميد؟! هل من ناصر ينصرني؟! آخ كه چقدر دردناكه كه تو منو درك نكني.

برای "مسعود": به تمام گناهان دنیا مبتلایم. و فقط عاشق خدایم.

براي "هــــــــام": شما اگر منظور منو درك نميكني و نوشته هايم آزارت ميده عزيزم ميتوني به وبلاگم سر نزني. من درب خونه دلم رو به روي فرستاده خدا بستم و حالا دارم در حسرت اين گناه ميسوزم. بعد شما ميگي دلبري نكن؟!

براي "نوا": چي ميگي تو. براي آگاهي و عشق كه نبايد گريه كرد. بايد تلاش كرد.

رفتم قم. عموي پسرخاله رو ديدم با زنش و دوتا از خواهران زنش. نشد كه سلام كنم. در واقع نخواستم. به خودم قول داده بودم جز دعاي خير كاري به كارش نداشته باشم. در اعتكاف امسال براش دعا كرده بودم. لبخند به لب داشت. خوشحال شدم.

رفتم قم. منزل آقاي منتظري. من و بقيه به هم تسليت گفتيم. بيرون شلوغ بود و درگيري. چند نفر را زدند و بردند. قرآن خوانديم. براي پيروزي اسلام دعا كرديم.

رفتم قم. تهران نبودم وقتي مردم خواستند از امام حسين به آزادي برسند. خدايا برسيم.

رفتم قم. طوق بندگي رو جا گذاشته بودم. معذب بودم زیاد. يكي خريدم انداختم گردنم. یعنی میذاره بندگی کنم؟! به گنبد طلايي ميون آسمون سياه نگاه كردم. چند بار و چند سال به اين گنبد نگاه كرده بودم؟! چه عمري كردم.

رفتم قم. يه شعر قشنگ پيدا كردم در جواب اون حرفت كه هي ميگي ميخواي بري. با دقت بخون لطفا:

بگذار عشق زمينگير شود بعد برو

يا دل از ديدن تو سير شود بعد برو

تو اگر كوچ كني بغض خدا ميشكند

صبر كن گريه من پير شود بعد برو

"انابه نامه"

خدايا دلم را به تقدير خود مطمئن و به قضاي خود راضي گردان. (كي شود كه من بفهمم همه تقدير تو بود؟!)
مرا آرزومند ذكر و دعاي خود كن. (كي شود كه لذت از ذكر و دعاي تو برم؟!)
مرا محبوب زمينيان و آسمانيانت گردان. (كي شود كه عاشقم گردي و عاشقت شوم؟!)
بر بلاهايي كه بر سرم نازل ميشود صبورم دار. (كي شود درك كنم صبر چرا كرد علي؟!)
مرا بر نعماتي كه به من داده اي شاكر كن. (كي شود قدر بدانم همه نعمت ها را؟!)
مرا مشتاق شادماني ملاقاتت ساز. (كي شود ديده به ديدار تو روشن گردد؟!)
توشه تقوايم را براي روز جزا فراوان كن. (كي شود توشه بياندوزم و آماده رفتن باشم؟!)
مرا از اخلاق بدان دور گردان. (كي شود نيك شود خلق عذاب آور من؟!)
در اين دنيا تنها به حمد و ستايش خود مشغولم گردان. (كي شود غافل از اين عالم فاني به تو مشغول شوم؟!)
(زيارت امين الله)

پ.ن: كي شود ؟!؟!

پ.ن: کامنتت را پاسخ نوشتم.

راه را گم كرده ام ...

eeseeb — Sat, 26 Dec 2009 10:45:18 GMT

ميروم قم شايد به حرمت فرشته يي كه تو آنجا برايم بودي بتوانم ابليس نفسم را در آن ديار بكشم.

نه به آن جسم جدا مانده ز سر گریه کنید
نه به آن پیکر پاکیزه گهر گریه کنید
بر سر آنچه که دور است ز اهداف حسین
بنشینید و به خوناب جگر گریه کنید

انابه نامه 5 ...

eeseeb — Thu, 24 Dec 2009 23:05:18 GMT

گفتم "میخام برم دعا کمیل شابدلعظیم امشب"

گفت که "برون در چه کردی که درون خانه آیی؟!"

...

هر شب نیمه شب برای آن یک نفرمان که آنشب از همه گرفتار است "ناد علی مظهر العجایب تجده عونا لک فی النوائب"

امشب برای من باشد که بیش از هرکس اسیر و گرفتار ابلیس نفسم هستم

این شد که نرفتم. اگر می رفتم برای تو می رفتم، نه براي دعا. پس نرفتم. مبارزه آغاز ميكنم. باشد كه توفيقم دهد.

"انابه نامه"

خدايا ببخشاي بر من گناهاني كه عصمتم را نابود كرده اند، ببخشاي بر من گناهاني كه بر من فلاكت فرو آورده اند، ببخشاي بر من گناهاني كه نعمت را از من گرفته اند، ببخشاي بر من گناهاني كه اجابت دعايم را مانع شده اند...
خدايا ببخشاي بر من هر گناهي كه كردم (و ميداني و ميدانم كم نبود) و هر خطايي كه مرتكب شدم ( و ميداني و ميدانم ناچيز نبود)... خدايا ببخشاي!
(دعاي كميل)

پ.ن: بيدارم كن.

انابه نامه 4 ...

eeseeb — Tue, 22 Dec 2009 21:18:18 GMT

امروز دانشگاه بودم. ازم سراغتو گرفت. گفتم بیخبرم. بهم گفت بهت زنگ بزنم حالتو بپرسم. گفت نه نمیتونم. گفت آخه این چه رفاقتیه که تو این شرایط تنهاش گذاشتی. نتونستم بگم من رفیقش نبودم که حالا رفاقت کنم. من مریدش بودم و حالا كه گفته نباش من مطیعم. ولی آخ که دلم لک زده برا رفاقت باهات. یادم نرفته چقدر تو همه چی استاد بودی حتی تو رفاقت.

این روزا دلگیرترم. یه جورایی حس میکنم تو هیاتا و دار و دسته سینه زنی جای خالی اکبر بیشتر حس میشه. حس میکنم یه هیاتی بوده که حتما هر سال این موقع با بروبچ هر شب اونجا بودین. حالا اون دیگه نیست و ... داغ دلتو هرشب تازه میكنه. داغ دل من كه هنوز تازه تازه اس.

اینجا تنها جاییه که میتونم برات حرف بزنم. به نظر میاد که سر هم نمیزنی. نمياي كه بخوني. ولی من چاره اي ندارم. بعد تو کسی رو ندارم براش حرفای شبانمو بزنم. دلم که میگیره شک ندارم حسم میکنی. دلت که میگیره نفسم بند میاد.

سروش میگفت "انگار چیزی رو گم کرده بودید و حالا پیدا شده. یه مدت بود تو نگاهتون حس میشد گم کرده دارید." گفتم "پیدا شده ولی در واقع نمیدونستم گم شده بود." مثل اینه که زنی داره جارو میزنه یهو انگشتر طلاشو پیدا میکنه. اصلا نمیدونسته گم شده بود. یه لحظه خوشحال میشه ولی فقط یه لحظه. بعدش تازه هول و هراس اینکه "اگه پیدا نشده بود چی؟ اگه هیچموقع نمیدیدمش چی؟ اگه نمیفهمیدم گم شده و جارو میزدم چی؟ اگه..." تازه حالش بد میشه.

هوا تاریک بود که مسیرو طی کردم. جایی رو نمیدیدم ولی میرفتم. وقتی رسیدم سپیده زده بود. رسیده بودم. آخرین قدم رو که برداشتم، درست قبل از اينكه ذوق رسيدن رو حس كنم، پام پیچید خوردم زمین سرم خورد به سنگ. به ناچار وقت بلند شدن چشمم افتاد به مسیری که ازش اومده بودم. واااااای. تازه دیدم از چه منجلاب وحشتناکی جون سالم به در بردم. از لابلای چه جونورای درنده و چه تیغ و دشنه یی رد شدم. چشمای گرسنه گرگا و كفتارا هنوز در کمینم بود. چقدر اتفاقی پا توی چاله های مرگبار نذاشتم. تازه هول و ولا افتاده به جونم. تازه دارم از هلاکی که در کمینم بود میترسم. آشفتگیم از ترس پرتگاهیه که بهش نیفتادم.

و باور کن جهنم قهر تو از پرتگاه جهالتم دهشتناکتر است ...

"انابه نامه"

معبودا، سرورا، آيا مرا به آتش جهنمت عذاب ميكني حال آنكه تو را شناخته ام، به يگانگي ات اعتراف دارم، زبان به ياد تو گويا كرده ام و دل به تو بسته ام؟!

هيهات!! تو برتر از آني كه فراموشم كني، من همانم كه خود پروراندي! تو برتر از آني كه دورم كني، من همانم كه به سوي خود ميكشاندي! تو برتر از آني كه گرفتار بلايم كني، من همانم كه مهربانيش ميكردي!

پروردگارا، بزرگا، چگونه باور كنم ميسوزد به آتشت رويي كه به عظمتت سجده رفته است، زباني كه به يگانگيت گويا بوده است و دلي كه به خداونديت اعتراف داشته است؟!

نه چنين گماني به تو هرگز نبرده ام و نخواهم برد...
(دعاي كميل)

پ.ن: حس نميكنم خوبي. بگو كه حسم درست نيست. بگو.

انابه نامه 3 ...

eeseeb — Sun, 20 Dec 2009 18:20:18 GMT

پدر دلهای سبزمان رفت. داغدار شدم باز ...

(بغض)

(تنگی نفس)

(آه)

(سوز دل)

(بغض)

(اشک)

...

"انابه نامه"

الهم انا نشکو الیک فقد نبینا و غيبه ولينا و کثره عدونا و قله عددنا و شده الفتن بنا ...

خدایا ما شکوه به تو آورده ایم فقدان بزرگمان را، غياب رهبرمان را، فراواني دشمنانمان را، اندكي جمعمان را، دشواري آشوبهاي بر سرمان را...

خدايا شكوه به تو مي آوريم داغ دلهايمان را، سوز بغضهايمان را، تنگي نفسهايمان را...

آه

واويلتاه...
(دعاي افتتاح)

پ.ن: زخم دلم هنوز نبسته بود كه داغ تازه بر دلم نشست.

پ.ن: به تو فكر ميكنم تمام مدت. مبادا كه اين اندوه تو را گريبان بگيرد. براي كامنتت همونجا جواب نوشتم. ميدونم اين بي-پروايي برام سنگين تموم ميشه ولي نميتونم نباشم. هستم.

پ.ن: براي هركس مي رود قم "فالله خير حافظا و هو ارحم الراحمين" دل مرا هم با خود ببريد...

بعدنوشت: خبر آمد پسرم آزاد شده. پروردگارا تو را فراوان سپاس. خرسند شدم.

بعدنوشت: شنیده ام سعید اذیت میشود. ناخرسندم.

بعدنوشت: پسر جوانی بود. هم سن و سال خودم. ولی زن داشت و دو دختر. زنش زیبارو و مهربان. مادرش دوست نزدیک مادرم و پدرش رفیق شفیق دیرینه پدرم. خودش و خواهران و برادرش رفیق ما و اخویها و خاله زاده ها و برو بچ. سیگار میکشید. برای جشن پسر خاله آمد. آنفولانزای جونوری گرفت. چند روز بیشتر نبود. تمام کرد. به همین سادگی. جوان بود. هم سن و سال خودم.
امشب خانه مان عزاخانه شان شده است. می آیند و می روند تا فردا که ببرندش به دیارش.

دل من اما هنوز از داغ تو میسوزد ...

انابه نامه 2 ...

eeseeb — Sat, 19 Dec 2009 18:48:18 GMT

بالانوشت: پاییزی ام. زاده پاییزم. هر سال زاده پاییزم. امسال در پاییز مرگ دلم را دیدم. چشیدم. ازین پس میگویم، زاده پاییز بودم و به پاییز نیز پایان شدم.

بالانوشت: پاییز امسال با تمام تلخی ها و دردها و اعجازها و اشکها به پایان میشود.

بالانوشت: شاعر نشدی وگرنه میفهمیدی

پاییز بهاری است که عاشق شده است

بالانوشت: پاییزی ام. عاشقم.

"انابه نامه"

خداوندا چگونه بخوانم تو را و من "من" باشم و چه سان امید از تو برگیرم و تو "تو" باشی؟!

خداوندا اگر از "تو" نخواهم که خواسته ام را عطا کنی از که باید بخواهم که عطا بتواند؟!

اگر "تو" را نخوانم که اجابت کنی که را باید بخوانم که اجابت بداند؟!

اگر به درگاه "تو" زاری نکنم که رحمت آید به درگاه که بنالم که رحم آیدش؟!

خداوندا تو همانی که برای نجات بنده ات، "دریا" شکافتی بر موسی ... نجات من از آنچه در آن گرفتارم بر تو سنگین نیست ... نجاتم ده خدا نجاتم ده
(دعاي مقاتل بن سليمان)

پ.ن: آه.

انابه نامه 1 ...

eeseeb — Fri, 18 Dec 2009 08:53:18 GMT

بالانوشت: دوستی گفته بود چه قشنگ مینویسی. در پاسخ برایش گفتم " قشنگ برای من اون روزگاری بود که او گوشه چشمی به ما داشت."

بالانوشت: پست آپ نمیکردم مگر بیایی اینجا بخونی حرفامو. همه اومدنو خوندنو گفتنو رفتن. تو نه اومدی نه خوندی نه گفتی ... فقط رفتی.

بالانوشت: سه شنبه دیدمش ... تو امامزاده ... مسیر ۵ دقیقه ای رو با پاهای بی-حس شونصد دقیقه طول دادم تا رسیدم. توی راه با خدا معامله کردم که " قربونت، منو دیگه بیخیال شو. من هر چی میگم جواب نمیده. هر کاری میکنم گند میزنم. هر تصمیمی میگیرم غلطه. آقا اختیار ما دست شما. هر تاجی زدی به سر خودت و خودم زدی. قربونت، آبروداری کن."

رسیدم نزدیکش. پاهام هنوز بی-حس و کند. سرم بالا نیومد. شرم سنگینی میکرد. نزدیک شد. پاهام نیرو گرفت. عقب رفت. عقب عقبکی رفت و رفت. نفهمیدم. حس نداشتم. پاهام میرفت. تا رسیدم به درخت و نگه داشته شدم. فهمیدم.

"قربون اختیارت بشم خدا ... حتی لیاقت نداشتم نزدیک خوبانت باشم ... هاله نورش کورم میکرد ... ابهت و وقارش داغونم میکرد ... قربون تاجی بشم که به سرم زدی ... حکمتت رو بنازم خدا"

بالانوشت: به جای تمام فحش های دنیا، به جای تمام ناله نفرینها، به جای خشم و غضب و کینه (چشماشو ندیدم که به چی نگاه میکرد) گفت:
"بیخیال. چیزی نشده که. تموم شد. یکی از ذکرهای توی وبلاگت خیلی خوب بود. برو بخونش."

بالانوشت: کدومو میگفتی؟؟

بالانوشت: میخوام یه سری پست دنباله دار شروع کنم. مینویسم اون چیزی رو که این روزها بهش مشغولم.

"انابه نامه"

"خدايا خطاهايم جامه ذلت بر تنم پوشانده و دوري از تو لباس بيچارگي را برازنده ام كرده و دلم از عظمت جنايتم به مرگ كشانده شده است.
به پذيرش توبه ام دلم را زنده كن اي آرزوي من تو، اي خواسته وجودم تو، اي نهايت آمالم تو.
به عزتت قسم هيچكس را بر گناهانم آمرزنده تر از تو نيافتم و هيچ كس را بر شكستم چاره انديش تر از تو نديدم. اين شد كه به انابه فروتن شدم و به درگاهت خوار نشستم.
اگر برانيم به كه پناه برم و اگر رو بگردانيم دست به دامان كه شوم؟!
ای وای كه شرمسارم و رسوا ..."
(مناجات التائبين)

پانوشت: انابه نامه رو بخونيد. چندين بار بخونيد. اگر عربي ميفهميد عربيشو بخونيد. ميشه عاشق خدا نبود؟! ميشه ازش نوميد شد؟!

پانوشت: لباسي را كه چهارشنبه ۱۱ آذر تنم بود اتفاقي دوباره فرداي اين سه شنبه به تن كردم. توي جيبش يه فال حافظ بود...

چون سرآمد دولت شبهاي وصل بگذرد ايام هجران نيز هم

براي اولين بار بعد از دو هفته لبخند زدم ...

پاسخ سیب به کامنت "من" ...

eeseeb — Sun, 13 Dec 2009 07:24:18 GMT

حرفامو توضیح میدم تا بفهمی:

تو خودتو مقصر میدونی و سرزنش میکنی به خاطر رفتنش.

من خودمو مقصر میدونم و سرزنش میکنم به خاطر اینکه تو همچین فکری میکنی.

تو باور داری گناه کردی.

من باور دارم تو رو به گناه واداشتم.

تو میگی دیگه نمیخوام ببینمت.

من خودم دیگه نمیخوام خودمو ببینم.

تو احساس میکنی تنها شدی و هیچکس رو جز خدا نداری.

من احساس میکنم خدا رو هم دیگه ندارم.

تو داغ از دست دادن عزیز رو میکشی.

من داغ از دست دادن تو رو میکشم و داغ داغدار کردن تو رو.

تو زندگیت از اینجا به بعد عوض شد.

من زندگیم هر آنچه تا به حال بود و بعد از این خواهد بود برام رفت زیر سوال.

تو خسته ای.

من له ام.

میگی جهنم چیه:

تا حالا بهمون میگفتن بهشت، باغ و بستانه.

من میگفتم بهشت، اون حس دلنشین مورد عشق خدا واقع شدنه. حس میکنی گلی، اونم از تماشات لذت میبره. واسه همین میگن گلستانه.

تا حالا بهمون میگفتن جهنم، آتیشه.

من میگفتم جهنم، اون حس مطرود بودنه از خداست. ولی پس چرا آتیش؟؟

حالا میدونم. حالا میفهمم. چون از اون پنجشنبه تا حالا توی جهنم هستم. میتونم کامل برات بگم اینجا کجاست و چجوریه.

اینجا آتیشه. توش میسوزی. داغ میکنی. ذوب میشی. عذاب میکشی. تا عمق وجودت آتیش میگیره از داغ مغضوب بودن. از داغ مطرود بودن. از داغ مورد خشم و غضب و دلخوریه خدا قرار گرفتن.

تو دعای عرفه خوندم "خدایا تو از من خشمگین مباش که اگر باشی دیگر هیچ پناهی نخواهم داشت."

بی پناه شدم.

غیر عرف و غیر عقل رفتار کردم:

درست میگی. میدونم.

هول شدم. چون گفته بودی دیگه نمیخوام ببینمت. ترسیدم. از اندوه و بغض نگاه مادرت ترسیدم. از ابهت و وقار خودت ترسیدم. عقلی در کار نبود که عرف رو برام تفسیر کنه.

تابلو کردم. درست میگی. میدونم. انقدر به چشم تمام خوبان خدا تابلو و بی آبرو هستم که دیگه یادم نمیاد آبرودار بودن چه طعمی داشت.

منو ببخش. همین.

از ذهن ناقصم گذشت بزنگم خونه عذرخواهی کنم ولی هرگز چنین نخواهم کرد. هم نمیزنم گند رو بوش بدتر بلند شه. اقدامی نمیکنم. کاری نمیکنم. فراموش نمیکنم. ولی تکرار نمیکنم.

گفتی سر خاک من این کارا رو نکن:

سر خاک تو نمیام.

خبر از خاکت ندارم.

وقتی تو رو ازم گرفتن نشون از خاکت بهم ندادن.

شاید خودم نپرسیدم. میدونستم تو خودت که نباشی خاکتو نمیخوام.

داغدار شدم. نابود شدم. بیابونگرد شدم. دیروز هم آوارگی منو کشونده بود سر خاکش.

ازش نپرسیدم خاک تو کجاست.

خودم میدونستم. به کسی نگفتم ولی میدونستم تو در خودت دفنی.

واسه همین دیدمت هول شدم.

بر من مجاز نبود خاکتو ببینم. آشفتت میکرد. تورو ازم گرفتن کمی به آسایش برسی. مجازات آشفته کردنت بالاتر از جهنم بود. نپرس اون دیگه چیه. نچشی الهی. اون حس دیشب به بعد منه. وقتی بهم میگی "هر جور راحتی. خداحافظ."
کسی تو زندگی به تو فحش یاد نداده؟! نفرین یاد نداده؟!

تو داغ عزیز دیدی من داغ تو رو. کیه که بفهمه تو از عزیز برام عزیزتر بودی.

یادته یه وقتی بهت میگفتم تو فرشته یی هستی که خدا تو زندگیم فرستاده ولی نمیدونم رسالتش چیه. حالا فهمیدم رسالتتو. موفقیت در این ماموریت الهی بر تو میمون و مبارک باد. فقط همیشه خیال میکردم فرشته رو به پاداش عمل میفرسته خدا. هی فکر میکردم کدوم عمل من ارزش همچین پاداشی داشته، جواب نمیگرفتم. حالا میفهمم سوالم غلط بوده. گاهی فرشته رو به آزمون میفرسته و من چه گندی زدم. کاش پشت کنکور میموندم. یه سال عذاب بود ولی یه فرصت دوباره داشت. قدرتتو بنازم خدا که حتی آزمونت منحصر به فرده. مردود شدم. همین.

تو هم که رسالتت تموم شد و راهی شدی. ولی چرا بی خدافظی. انقدر بی لیاقت بودم...

عادتم بود همیشه بعد از نماز به دو فرشته روی شونه هام سلام بدم. به تازگی هر موقع بعد از نماز سر میچرخونم میبینم فرشته شونه چپم پیر و شکسته و خسته شده. فرشته شونه چپم ...

گفتی حرف زیاده:

یه وقتی که خوش خیال بودم و خودخواه و خودباخته و دوست داشتنی (همون سیبی که همه میشناختن) خیال میکردم وقتی حرف داری میای سراغم. اصلا وقتی میای سراغم حرف داری. وقتی بغض داری سرتو میذاری رو شونم. اصلا وقتی سرتو میذاری رو شونم اشک میریزی. وقتی دلتنگی و دلگرفته منو داری. اصلا وقتی منو داری دلتنگ و دلگرفته نمیشی.

یه وقتی خوشبخت بودم ...

منم حرف زیاد داشتم. دیگه ندارم. حالا دیگه فقط یه کار مونده برام تا همیشه.

به جهنم اندوه و خشم خدايي كه تو رو ازم گرفت بسوزم و

بسوزم و

بسوزم ...

پ.ن: خدا از حق خودش شاید یه وقتی بگذره ولی از حق بنده هاش هرگز. حلالم کن. جهنم منو به حرمت اندوه تو برپا کردند. حلالم کن...

پ.ن: میدونم تمام حرفهایی که زدم راجع به خودم بود و درد خودم و انگار حس تو رو نمیفهمم. خب نمیفهمم. انقدر خودخواهم. میدونی که من هيچوقت دروغ نمیگم.

حالا دیدی من "درد" هستم ...

eeseeb — Sat, 12 Dec 2009 18:07:18 GMT

منو ببخش

توروخدا منو ببخش