باهاش خداحافظی کردم

برای همیشه

با عشقم

با همونی که میومد وبلاگمو میخوند و شاکی میشد که

"چه خبره هر روز عاشق یکی میشی؟!"

بالاخره منو عاشق خودش کرد

یاد تئوری حامد میفتم که همیشه میگه

"عاشق اگر نتونه معشوق خودشو عاشق کنه عاشق نیس"

انگار که راست میگه

منو عاشق خودش کرد

و باهاش خداحافظی کردم

برای همیشه

خاستم یه دل سیر نگاش کنم برا اخرین بار

اشک تو چشام پر شد و تار شد و مجالم به سر رسید

باهاش خداحافظی کردم و رفت

و من موندم مثل همیشه تنهای تنها

دیگه نیست که بگه

"به تو که بد نمیگذره این همه کشته مرده داری!"

چرا میگذره

به خدا بد میگذره

زیاد

تنها شدم

تو که نباشی عزیزکم

 زندگی به کامم تلخه!

پ.ن: نه فقط ... حتی حتی گناه وقتی کردی من هم آلوده بودم. چرا این همه بودی هر ثانیه که میخاستم. چرا نفس به نفسم میکشیدی. چطور حرفهای نگفته دلم را می شنیدی. چرا نمیرود از خاطرم این همه خوبیت. فراموش کن که فراموشت کنم!

پ.ن: دوست افغانی من

وای

تا وقتی پام نرسید اونجا یادم نیفتاد چند ساله نرفته بودم

چقدر زود گذشته بود اینهمه سال

چند بار قبل هم که رفته بودم یکی از یکی زهرمارتر

فکرشو نمیکردم اینهمه خاطره مونده باشه برام از اون ایام

ولی خداییش صفایی داشت

من که عادت به گفتن این چیزا ندارم به زبون گفتم: قربونت برم آقا مرسی که دعوتم کردی.

صبح چهارشنبه رسیدیم

تو هتل نماز صبح خوندیم و بعد رفتیم حرم

من که هیچ وقت حتی تلاش نمیکنم برم جلو همون عقب وایسادم

بعد یهو درها رو بستن که رواق رو شستشو بدن

ما موندیم اون تو

حال کردم ها

اروم اروم برا بیرون رفتن فرصت شد بریم ضریح رو طواف کنیم

زیارتم قبول

خلاصه اینکه ...

من روسیاه و اینهمه لطف!

پ.ن: این روزا انقدر سرم شلوغه از کار که وقت نمیکنم بمیرم! الانم اومدم یه ایمیل کاری بزنم شیطنتی آپ کردم. قربون لطفی که در نظر "نگذاشتن" دارید. شرمنده میفرمایید دوستان!