مادر را رنگ پریده ولو روی مبل پیدا می کنم.

می پرسم: چته چرا انقدر نگرانی؟

می فهمم طبق عادت هرساله رفته آزمایش داده.

یکی از اعداد از نرم بالاتره. نگران آن یک عدده.

می پرسه: می دونم نه قند خونمه نه کلسترول پس چیه؟

نگاه می کنم می بینم نوشته triglyceride

میگم: گلیسیرین خونته مادر!

رنگ به چهره اش بر می گرده. لپاش صورتی میشه. چشمای عسلی اش برق میزنه.

لبخند میزنه و میگه: خب خدا رو شکر خطرناک نیست. گلیسرین خونم بالاست یعنی چربی خوبه ی خونمه.

عاشق این خوش باوری ات هستم مادرم.

ایران من تنها کشوری ست که به تو امکان می دهد پشت فرمان کتاب بخوانی!

امروز نمایشنامه معروف سارتر "شیطان و خدا" را تمام کردم. تا صفحه 205 را در چند روز اخیر در اوقات فراغتم لابلای کارهایم خوانده بودم. ولی از 205 تا 228 را صبح در ترافیک اتوبان همت و از 229 تا 265 را عصر در ترافیک اتوبان حکیم و از 266 تا 273 یعنی پایان کتاب را پشت چراغ انتهای اتوبان صیاد خواندم. 

هیچ جای دنیا نیست که بتوان این همه لذت بخش از وقت بطالت بهره برد و این تنها از برکات مملکت بی نظیر من ایران است.

ایرانم را دوست دارم.