پ.ن: من تازه فهمیدم "نیکو خردمند" از دنیا رفته اند. عاشقش بودم. غمگينيدم.

پ.ن: هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام رو ديدم امروز. امانتي داشت. چرا كامنت نذاشت؟!

پ.ن: اين شاعر سه مصرعي را تازه كشفيده ام. مجنونم كرده از ذوق.

در زندگی سقوط
راحت تر از صعود
انجام می شود

جراحی دماغ
پر مشتری تر از
جراحی دل است

از این همه گناه
تنها به عاشقی
اقرار می کنم

از ناخدا شدن
تا با خدا شدن
بسیار فاصله است

بی رنج اشتباه
انسان به اکتشاف
هرگز نمی رسد

از اولین اذان
تا آخرین نماز
یک عمر فاصله ست

یک ساعت خراب
روزی دو مرتبه
اهل صداقت است

هر درس زندگی
بی درک مطلبش
تکرار می شود

رسواترین سکوت
هرگز به اشتباه
صحبت نمی کند

یک قلب بی ریا
از مسجد خدا
همواره برتر است

.
.
.

در بلاد كفر موفقيت مدير را بر اساس پيشرفت مادي و اقتصادي مجموعه تحت مديريتش مي‌سنجند؛
در ايران موفقيت يک مدير را نمي‌سنجند، خود مدير بودن نشانه‌اي از موفقيت محسوب مي‌شود.

در بلاد كفر مديران و روسا بعضي وقت‌ها استعفا مي‌دهند؛
در ايران عشق به خدمت مانع از اين امر مي‌شود.

در بلاد كفر افراد از مشاغل پايين شروع مي‌کنند و به تدريج ممکن است ارتقا پيدا کنند؛
در ايران برخي افراد مادرزادي مدير و رييس اند و اولين شغل‌شان (در بيست و چند سالگي) مديريت و رياست است.

 
در بلاد كفر براي يک مقام دنبال فرد مناسب مي‌گردند؛
در ايران براي يک فرد دنبال مقام مناسب مي‌گردند، و حتي در صورت لزوم يک مقام تازه ساخته مي‌شود.

در بلاد كفر کسي که کارمند ساده است، سه سال بعد ممکن است مدير شود؛
در ايران کسي که کارمند ساده است، سه سال بعد هنوز کارمند ساده است، ولي در اين مدت سه بار رييس‌اش عوض شده.

 
در بلاد كفر کسي که خيلي دانش و تجربه داشته باشد و بخواهند از او بيشترين استفاده را ببرند، به سمت مشاوري گماشته مي‌شود؛
در ايران کسي که نخواهند ازش استفاده کنند، مشاور مي‌شود.

در بلاد كفر اگر کسي از کار برکنار بشود، عذرخواهي مي‌کند و حتي ممکن است محاکمه شود؛
در ايران بعد از برکناري، طي مراسم باشکوهي از فرد تقدير شده و وي را به مديريت جاي ديگري مي‌گمارند.

در بلاد كفر مديران يک اداره کارشان را به صورت گروهي انجام مي‌دهند، اما مستقل  از هم استخدام شده يا برکنار مي‌شوند؛
در ايران افراد به صورت گروهي از يک اداره به اداره ديگر جا به جا مي‌شوند، ولي در حين کار هيچ نوع هماهنگي ندارند.

در بلاد كفر براي استخدام يک رييس دانشگاه، مثل بقيه مشاغل، در روزنامه‌ها آگهي چاپ مي‌کنند و از بين درخواست‌هاي رسيده با برخي مصاحبه مي‌کنند و سرانجام يکي را انتخاب مي‌کنند؛
در ايران براي انتخاب رييس به افراد مورد نظر تلفن مي‌کنند.

در بلاد كفر معمولا زمان پايان کار يک رييس و شروع کار نفر بعدي از ماه‌ها قبل مشخص است؛
در ايران يک رييس ممکن است خبر برکناري‌اش را همان روز بشنود.

در بلاد كفر همه مي‌دانند درآمد قانوني يک رييس دانشگاه زياد است؛
در ايران مديران و روسا انسان‌هاي ساده‌زيستي هستند که درآمدشان به کسي ربطي ندارد.

در بلاد كفر شما استاد و رييس دانشکده را به اسم کوچک صدا مي‌زنيد؛
در ايران استاد را با لقب‌هايش صدا مي‌زنيد و رييس را صدا نمي‌زنيد، چون به شما وقت ملاقات نمي‌دهد.

در بلاد كفر سابقه کار کافي براي تصدي يک مقام لازم است؛
در ايران مورد اعتماد بودن کفايت مي‌کند.

حافظ

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند بخارا را

صائب تبریزی

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را 
به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد
 نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
 به خال هندویش بخشم تمام روح اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد
 نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را
سر و دست و پا را به خاک گور می بخشند
 نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را